Marathon 1: Amsterdam

Zondag 17 oktober 2010 was het dan zover, mijn eerste marathon.

Mijn oudste zoon Nout had in het voorjaar gevraagd of we samen een marathon zouden kunnen lopen. Na wat twijfels, ik vond marathons altijd iets voor gekken, zei ik dat ik het wel wilde proberen en begon eind maart met de training. We schreven ons in voor Amsterdam.

Eind augustus bleek dat Nout het niet ging halen en besloot ik alleen door te gaan.

Ik had intussen zoveel kilometers gemaakt en getraind dat ik ook het resultaat wilde zien.

Het was die zondag prima loop weer, bewolkt en rond de 14 graden.

De start was in het Olympisch stadion en dat was kippenvel! Ruim tienduizend deelnemers, Coldplay schalde door de luidsprekers, zinderende energie van alle lopers…

20x30-AMCR3787

Ik besloot mee te lopen met het pacing team die 4.30 zou lopen, ik hoopte met deze hazen een gelijkmatige race te kunnen lopen.

Dat ging goed tot het drinkpunt bij Ouderkerk aan de Amstel bij 20 km. Ik kreeg daar van Wim nieuwe sportdrank en gels en verloor daarmee mijn aansluiting bij de groep.

Ik probeerde ze nog in te halen maar dat lukte niet meer.

Toen maar alleen verder maar al snel werd het toch wel erg zwaar. Ik zocht naar mijn caffeine sportgelletje, maar dat was ik verloren… oef dat kwam hard aan. Overal zag ik de paarse wikkels van anderen liggen maar ik moest het zonder doen.

Verdwaasd besloot ik met 27 km maar even te pauzeren om te plassen en weer even tot mezelf te komen. Ik moest nog 15 en zag het even niet meer zitten.

Toch maar verder gelopen. De lange saaie stukken door de Bijlmer waren heel zwaar, bijna geen publiek, geen afleidiing.

Gelukkig kwam er na 30 km weer stadsleven, veel mensen om aan te moedigen en die me ook stimuleerden om weer te gaan rennen als ik aan het wandelen was.

Met 39 km draaide ik het Vondelpark in en toen ik het bordje 40 zag wist ik, dit ga ik halen en een immense euforie kwam toen over me heen. Vergelijkbaar met het zien van de haartjes van je eerste kind. Je moet nog een stukje maar de beloning is in zicht.

De muziek die ik toen op had is blijvend geassocieerd met dat geluksgevoel: Call on me van Eric Prydz.

20x30-AMBO2246

Ik finishte in een bomvol stadion, heel veel mensen langs de kant, wat bleek: ik finishte tegelijk met de winnaar van de halve marathon. We are the champions schalde door het stadion en ik voelde me ook een echte winnaar. De euforie hield nog weken aan, wat was ik blij en trots.

Mijn eindtijd was 4.46.43.

Tussentijden: 31.55-1.02.53-1.34.23- 2.05.57-2.13.17(21,1)-2.37.44-3.11.49- 3.52.00-4.30.53-4.46.43; 8,83 km/uur